زمستان سرد آسمان قیر اندودابرهای وحشیو آسمان دل منهماهنگ با اوچنان خسته و زارانگار که رمق نداردو من در انتظار برفبی هیچ پوششیدر کنجی نشسته امو سردی هوا همانند آمر مجنونبر من مستولی بودهی را میرفتم و مضطربمملو از تشویشچرا نمی باردبرف سفید، برف سفیدناگهان گرمای برفیآسمان وجودم را داغ کردآره گرمایی برف!نرمک نرمک راه می رفتمو اندک اندک می باریدبرف سفید، برف سفیدالتیام تاریکی های وجودم...برف های لرزان دانه دانه می آمدو من هی لِه می شدمو هاهوا شناسی دروغ می گویدزیرا آن روز را آفتابیاما من در انتظار برفو آن روز برفی بوددیدن برف لذتی داردشرط آن که تماما نگاه شویآرهاو بارید بر منو اینگونه با آفتاببیگانه شدمدلم می خواهد دیگر آفتابی نباشدتا تو چاره¬ی جز باریدن نداشته باشیزمستان می رودو من باز هم در انتظار برفبرف سفید، برف سفیدمحبوب مندل بستن به تومثل شادمانی وصال استکه کوچه سردمااز گرمایی برف، عرق کرده بودو من بی هیچ پوششیبر صورت برف زل میزدمو قطره قطرهمی بارید ولی من آب می شدمباز بباربرف سفید، برف سفید

در عصر که مدعیان و منادیان سکولاریسم معتقد به حد اقلی بودن دین بوده و دین را در حوزه امورات شخصی افراد محدود ساخته و آن را مختص به زندگی بعد از مرگ میدانند،  اندیشمندان اسلامی با اعتقاد صددرصدی به حد اکثری بودن دین، انجام اعمال عبادی در این جهان را وسیله صعود فرد در سرای آخرت میدانند و به قول قطب الاقطاب عارفان که فرمودند: الدنیا مزرعه الآخره، نقش عبادات بویژه دعا و خلوت با معشوق از سلوک های بی بدیل سالکان راه دوست خواهد بود. خلوت این نیست که ما جسم خودرا از دیگران جدا کنیم و در مکان یا گوشه ای تنها بنشینیم. خلوت تخلیه کردن ذهن از خواطر پراکنده و خیال از تخیلات بیهوده است و سفره های خلوت حال و قال مان را با غذاهای لذیذ ذکرِ توام با فکر که دو بال پرواز روح و روان است مملو بسازیم. ذکر حقیقت خودرا پیدا کردن است و نرم کردن سختی های دل است. مومنان خداجو که زندگی حق محور دارند بسان صیاد عیار و چابک، در صدد گیر آوردن فرصت های ناب برای شکار است و از هر لحظه این ایام استفاده های شایانی میبرند.امید دارم واعظ های نفسانی مان بیدارتر از قبل گردیده و با انجام اعمال عبادی و خالص در قوس صعود روح وروان مان استوار تر از پیش گام برداریم و عاقبت بخیری و صلح و ثبات دائمی کشورمان در صدر دعاهای مان.یا هو!

بلبلِ در قفس(علامه شهید سید اسماعیل بلخی) علامه شهید سید اسماعیل بلخی، روحانی برجسته، شاعر مبارز و اندیشمند معاصر کشور ماست. او از سرآمدان و پیشتازان نهضت اسلامی افغانستان بود که عمر شریف و گرانبهایش را صرف مجاهده و مبارزه علیه استعمار خارجی و استبداد¬های داخلی نمود. چنان هدفمند و با انگیزه حرکت می¬کرد که بعد از خودش الگوی خیل از مبارزان راه حق و آزادی قرار گرفت. از ویژگی¬های بارز این روحانی شهید می توان به: علم اندوزی، خردورزی، مبارزه با استبداد، عدم اتکاء به دشمنان خارجی، وحدت و... اشاره نمود.علامه بلخی با تأسی از زندگانی مبارزاتی و سلحشوری ائمه دین و پیشوایان مذهبی، به ویژه با الگوگیری از قیام امام حسین(ع)، مبارزات خویش را آغاز و تا پای جان به این هدف و مرام¬اش ایستادگی کرد و در این مسیر جان¬اش را هم ازدست داده و جام شهادت نوشید.از زندگی مبارزاتی و از محتوای اشعار این بلبل در قفس، چنین استنباط می شود که تمامی دغدغه فکری و ذهنی وی آگاهی و وحدت دهی قشرهای مختلف جامعه، وحدت  بسوی یک جامعه متعالی وایده آل بود. مبارزه با ظلم از بارزترین مشخصه¬ی موصوف بوده و به همین ویژگی همانند سایر آزادیخواهان بارها و بارها زندانی گردید. طوریکه 15 سال را به زندان سپری نمود. اگرچه علامه بلخی اولین و آخرین شاعری نیست که زندانی می شود و اشعار بلند وفاخری را در زندان می سراید؛ بلکه از این نمونه¬ها  در ادبیات فارسی به وفور دیده می شود از بس که شاعران و آزادیخواهان زیادی را در تداوم زمان در بند کشیدند آنها هم با خَلق اشعار کوبنده، یک نوع و یا یک قالبی با محتوای خاصّی را به نام: «حبسیه» در ادبیات ما ایجاد کردند. حبسیه (زندان نامه) شاخه¬ی مهم از ادبیات غنایی بشمار می رود که بیان حا